Vlinderdans: introductie

Zo, daar gaan we. 

Ik ga dit boek schrijven.

Ik ben geen schrijver en ik heb nooit communicatie of letterkunde gestudeerd, laat staan Nederlands. (Misschien is het belangrijk te vermelden dat mijn moedertaal Hongaars is.) Maar ik heb altijd van schrijven en lezen gehouden. Op de basisschool was ik het type leerling dat gelijk enthousiast werd als de juf zei: ‘En voor de volgende les moeten jullie een verhaal schrijven over ….’ Ik kon haast niet wachten om thuis te zijn zodat ik aan mijn bureau kon zitten en schrijven. Als ik eerlijk ben, hoopte ik stiekem dat ik mijn schrijfsel de volgende dag voor de klas mocht voorlezen. Je kunt zeggen dat ik een ijverig studentje was. Heel ijverig. Dat ben ik nog steeds. Geen student, wel ijverig.

Ik heb talloze notitieboekjes met citaten, wijze spreuken volgeschreven en met inspirerende foto’s versierd. Als ik schrijf, doe ik het voornamelijk voor mijn plezier. Het inhoud is niet altijd grappig, leuk of plezierig. Vooral de dingen die ik tijdens mijn tienertijd en jonge volwassene jaren op papier heb gezet. Want wat is er leuk aan paniekaanvallen, depressie en anorexia? Juist. Niets. 

Vorig jaar ben ik mijn dagboeken gaan opruimen. Ik was het helemaal niet van plan, maar toen ik ze op mijn boekenkast tegenkwam, dacht ik: ‘Even zitten en lezen’. Nou, ik raakte heel snel verveeld. Serieus. Bijna elke dag schreef ik dezelfde gedachten op: over mijn twijfels of ik iets wel of niet kon, over mijn lichaam, of het wel of niet goed genoeg was, over mijn plannen die achteraf helemaal niet mijn plannen, maar eerder verwachtingen van anderen bleken te zijn. Saai en saai en nog eens saai. Het verscheuren van het eerste blad kwam spontaan. En dan het tweede. En het derde. En het vierde. Oeps, daar gaat het eerste dagboek de vuilnisbak in. Ik kan het niet zo goed uitleggen, maar dit soort vernietigen gaf voldoening. Weg met die oude bullshit. Wat ik geleerd heb dat weet ik toch wel en als ik ooit een boek ga schrijven, kan ik die kennis zonder mijn dagboeken ook naar voren halen.

Dus hier zit ik dan. 

Vijfenveertig jaar oud. 

Met mijn laptop en toetsenbord en de eerste pagina van Vlinderdans. 

Voor de duidelijkheid: dit is geen zelfhulpboek. Ik ben geen psycholoog, geen motivational speaker of coach. Wat ik ben is een gewone ‘meid’ die het een en ander heeft meegemaakt. Ergens heb ik het gevoel dat wat ik meegemaakt heb en wat ik ervan geleerd heb, anderen misschien kan helpen. Misschien is het een illusie, misschien niet, maar dit veranderd niets aan het feit dat ik nog steeds van schrijven houd. 

Dus ja, laten we écht aan dit boek beginnen. 

Hozzászólás

Adatok megadása vagy bejelentkezés valamelyik ikonnal:

WordPress.com Logo

Hozzászólhat a WordPress.com felhasználói fiók használatával. Kilépés /  Módosítás )

Google kép

Hozzászólhat a Google felhasználói fiók használatával. Kilépés /  Módosítás )

Twitter kép

Hozzászólhat a Twitter felhasználói fiók használatával. Kilépés /  Módosítás )

Facebook kép

Hozzászólhat a Facebook felhasználói fiók használatával. Kilépés /  Módosítás )

Kapcsolódás: %s